حامیان حکومت که تا پیش از این خود را حامی اسلام و انقلاب و ولایت میدانستند و به صراحت میگفتند مملکت مال حزباللهیهاست و یا هرکس سبک زندگی آخوندی را دوست ندارد جمع کند و از ایران برود؛ در اولین زنگ خطر جدی، رهبرشان رفت توی سوراخ و قایم شد و خودشان هم اینچنین رنگ عوض کردند. حزباللهی و غیرحزباللهی نداریم؟
ما همه یک وطن داریم!؟
ما از کی شهروند برابر با شما شدیم؟ ما که سهممان زندان و سرکوب و تحقیر و تحمیل و اعدام بود.
ایا این اتفاق فرخنده ربطی به ترستان از نابودی ندارد؟
عمری اسراییل را تهدید به نابودی کردید و رجز خواندید و وقت عمل که شد، نشستید و اول نابود شدن حماس و حزبالله و سقوط اسد و آرمان دفاع از حرم را رها کردید و دمتان را روی کولتان گذاشتید و گریختید.
حالا که اسراییل بالای سرتان آمده، یکهو یادتان آمده که مردمی هم در این کشور زندگی میکنند؟
واقعا با چه رویی؟ همین شما که مردم را تا دیروز به اسم اغتشاشگر و معاند و بیحجاب میکشتید و زندان میانداختید حالا میخواهید وطن را با این مردم تقسیم کنید؟
این وطن وقتی وطن خواهد شد که داعشیهایی مثل شما را در دادگاه ببینیم. بین ما و شما دریای خون است.
